Политичките партии најлесно ги поднесуваат нападите од опозицијата. Тоа е природен дел од политичката борба. Но кога критиката доаѓа од сопствените редови – од луѓе кои со години биле дел од врвот на партијата – тогаш тоа е знак дека кризата е многу подлабока од обична политичка полемика.

Токму таков ефект има изјавата на поранешниот градоначалник на Скопје и долгогодишен функционер на СДС, Петре Шилегов во емисијата „Тема на денот“ на Сител ТВ, кој без дипломатски речник порача дека партијата „кадровски се испразнила“ и дека луѓето што ја водат треба да се повлечат. Ова не е обична критика. Ова е политичка дијагноза – и воедно предупредување.

Изјавата на Шилегов отвора едно суштинско прашање: дали кризата во СДС е веќе толку длабока што почнува да излегува на површина преку јавни судири?

Со години СДС се претставуваше како партија на реформи, модернизација и европски вредности. Но по серијата изборни порази, падот на довербата и губењето на локалната власт во голем број општини, таа слика почна драматично да се распаѓа.

Кога човек кој бил во центарот на власта ќе каже дека партијата е „кадровски испразнета“, тоа значи дека проблемот не е само во политичката стратегија, pроблемот е во самата структура на партијата.

Најсилниот дел од изјавата на Шилегов не е дијагнозата – туку „лекот“ што го предлага: да дојдат некои други да ја раководат партијата. Во политички превод, тоа е директен повик за смена на раководството.

Ваквите пораки ретко се случајни. Тие најчесто се резултат на подолг период на незадоволство во партиските структури. Кога некој јавно ќе го каже она што многумина го мислат, тогаш обично следува лавина.

Историјата на македонската политика покажува дека токму ваквите моменти често биле почеток на сериозни внатрепартиски пресметки.

Изјавата на Шилегов може да биде сигнал дека во СДС веќе се отвора прашањето за идното лидерство.

По заминувањето на Зоран Заев, партијата влезе во период на барање нов политички идентитет. Но наместо консолидација, СДС се соочува со пад на рејтингот и сериозни критики од јавноста.

Ако ваквите критики почнат да доаѓаат и од други поранешни или актуелни функционери, СДС може да се најде во ситуација во која главната политичка битка нема да ја води со опозицијата – туку самата со себе.

Кога Шилегов зборува за „кадровска празнина“, тој всушност укажува на проблем кој со години се споменува во политичките кругови.

Во годините на власт, СДС создаде силна зависност од тесен круг луѓе околу врвот на партијата. Наместо ширење на нови кадри и создавање нова генерација политичари, системот се потпираше на истите личности.

Резултатот денес е очигледен: кога тие луѓе се повлекуваат или ја губат политичката тежина – партијата останува без силна кадровска база. Тоа е проблем кој не може да се реши со едно соопштение или со неколку нови имиња во раководството.

Изјавата на Петре Шилегов не е само критика. Таа е симптом на една поголема политичка болест во рамките на СДС.

Ако СДС продолжи да се однесува како ништо да не се случува, ваквите изјави ќе стануваат сè почести, а внатрешната криза сè подлабока. Од тоа како ќе реагира раководството ќе зависи дали кризата ќе се смири – или ќе се продлабочи.

Едно е сигурно: изјавата на Петре Шилегов е силен сигнал дека во СДС веќе врие сериозна внатрешна напнатост.