Континуитет на предавства: СДС од 1990 до крајот на 2025 година

Историјата на Социјалдемократскиот сојуз не е историја на грешки, туку историја на национални предавства и крупција. Во сите клучни моменти кога Македонија губеше, државно, економски, симболично и идентитетски, секогаш СДС беше на власт или главниот архитект на таканаречените „компромиси“. А тие компромиси, без исклучок, секогаш се плаќаа со македонска цена.

Транзицијата – државата како плен

Уште од раните 1990-ти, СДС не ја водеше транзицијата како реформа, туку како грабеж. Наместо правна држава и правична приватизација, добивме уништена индустрија, затворени фабрики, илјадници работници фрлени на улица и создавање олигархија од поранешни партиски кадри. Првото големо предавство беше токму ова – економското разнебитување на државата, скриено зад зборот „модернизација“.

ФИРОМ–првото самопоништување

Во 1993 година, под водство на СДС, Македонија влезе во Обединетите нации под понижувачката референца ФИРОМ. Тоа не беше техничко решение, туку историски пораз, меѓународно прифаќање дека државата нема право на сопственото име. Со ФИРОМ, СДС ја отвори Пандорината кутија и го претвори македонскиот идентитет во предмет на уцени.

Знамето – симболот како жртва

Само две години подоцна, во 1995, СДС направи уште еден чекор назад – промена на државното знаме. Пораката беше јасна и понижувачка: симболите не се светост, туку товар. Со тој чин се воспостави опасна логика – дека секој надворешен притисок мора да се прифати.

По 2001 – тивка, но длабока редефиниција

По конфликтот во 2001 година, наместо вистинска интеграција, СДС дозволи етнизација и партизација на институциите. Мултиетничноста се претвори во политичка валута, а државата постепено ја губеше својата функционалност, без народот воопшто да биде прашан.

Преспа – власт по секоја цена

Зоран Заев јавно се колнеше дека никогаш нема да го смени името. Се колнеше пред народот, пред камера, пред историјата. А потоа, без срам и без достоинство, го направи токму тоа. Таа заклетва што беше погазена не е само лична лага – таа е симбол на целата политика на СДС: ветување кон народот, па предавство зад грб.

Во 2017 година, СДС се врати на власт по секоја цена. Таа цена беше Преспанскиот договор – најдлабокото национално понижување во поновата историја. Под превезот на „европска иднина“, беше сменето уставното име, направени идентитетски отстапки и прифатени условувања без рок, без гаранции и без резултат. Името го продадоа – Европа не ја добивме.

Судски прогон на уставобранителите

Во истиот дух на репресија, СДС спроведе судење и осуда на уставобранителите – луѓе кои застанаа во одбрана на државата. Наместо заштита, добија прогон. Наместо правда, добија казна. Тоа беше јасна порака: државата ќе ги жртвува сопствените бранители за партиски интерес.

Бришење на симболите: аеродром и автопат

Во име на „добрососедство“, СДС продолжи со бришење на историските траги. Аеродромот „Александар Велики“ и автопатот „Александар Македонски“ се само мал дел кои беа преименувани, како државата да се извинува за сопственото постоење.

Откажување од историјата

Најдлабоката капитулација беше формалното откажување од античката историја и од Македонците во соседните држави. Наместо достоинство – прифатија амнезија. Историјата не беше коригирана, туку жртвувана за аплауз однадвор.

Бугарското вето – идентитетот на маса

Кулминацијата на оваа политика дојде со бугарското вето. Наместо заштита на јазикот и историјата, СДС прифати рамки во кои нацијата стана преговарачка тема, а достоинството – пречка на патот кон ЕУ.

Историјата на Социјалдемократскиот сојуз на Македонија не е историја на грешки, туку на континуитет на предавства. Во сите клучни моменти кога Македонија губеше – државно, економски и идентитетски – СДС беше на власт и главниот архитект на таканаречените „компромиси“. Тие компромиси, по правило, секогаш беа на сметка на Македонија.

И по сето ова, СДС денес без срам го понижува народот, верувајќи дека меморијата е кратка. Партијата што смени име, смени знаме, ги смени имињата на аеродромот и автопатот, што ја ограби државата, создаде криминал и корупција, судеше уставобранители и протера илјадници млади во еден правец,... денес се претставува како спасител.

Од што ќе ја спасувале Македонија?
Од сопствените предавства?
Од последиците на сопственото владеење?

СДС немаат апсолутно право да глумат спасители на Македонија!

Предавствата на СДС не се само минато – тие оставија длабоки рани во државата, економијата, институциите и националниот идентитет. Македонија може да се излечи, но тоа ќе биде долга, тешка и болна борба, која бара храброст, меморија и достоинство.

Затоа денес прашањето не е дали СДС направила предавства, туку колку уште Македонија треба да плаќа за нивната антимакедонска политика на наведната глава.