Дури и пред Грција да нападне, окупира и анектира 51% од македонските територии, таа го започна својот процес на денационализација

Под денационализација мислам, индоктринирање на Македонците да веруваат дека се Грци, поврзани со таканаречените „Антички Грци“, луѓето што живеат јужно од планината Олимп пред два и пол милениуми. Грција беше решена да ги добие македонските територии докажувајќи му на светот дека „Грци“ живеат во Македонија и дека по право македонските територии ѝ припаѓаат на Грција.

За разлика од денес, каде што Грција ги индоктринира луѓето да веруваат дека Грците се поврзани со Античките Македонци. Во тие денови, грчката држава тврдеше дека Македонците не постојат и дека во Македонија живееле само „Грци“, „Словени“ (Срби и Бугари), Турци, Албанци, Власи, Роми и Евреи.

Пред формирањето на бугарската држава, Грција си ја презеде обврската да ги смета сите православни христијани за „Грци“ затоа што сите биле поврзани со Патријаршијата. Но, откако Бугарија стана држава во 1878 година и ја основа Егзархиската црква, ги оспори грчките ставови.

По воспоставувањето на странските цркви (грчка, бугарска и српска) во Македонија и во отсуство на Македонска црква, трите конкурентски држави почнаа да го делат македонскиот народ според припадноста кон нивната Црква. Со други зборови, според Грција, Србија и Бугарија, етничките Македонци поврзани со Грчката патријаршија би се сметале за Грци, етничките Македонци поврзани со Бугарската егзархиска црква би се сметале за Бугари, а етничките Македонци поврзани со Српската патријаршија би се сметале за Срби. Бидејќи во Македонија немало официјална или легална Македонска црква (отоманските власти, по совет на другите православни цркви во Македонија, не би одобриле таква), немало Македонци кои би се сметале за Македонци во Македонија.

Со овој метод е утврдена и објавена демографијата во Македонија во разни статистики кон крајот на 19-ти и почетокот на 20-ти век.

Верувам дека Грција сè уште го користи овој метод до ден-денес за да ги брои луѓето во својата држава. Како поинаку да се објасни грчката демографија од 98% „чисти Грци“ и 2% „муслимански Грци“?

Демографските статистики објавени од грчките власти пред инвазијата, окупацијата и поделбата на Македонија во 1912, 1913 година, се базираа исклучиво на црковна припадност. Сите Македонци поврзани со Грчката патријаршија се сметаа за „Грци“ иако не беа „етнички Грци“.

Фактот дека практично немало „етнички Грци“ што живееле во Македонија пред 1912 година не ја спречи Грција да покаже бројки високи од 40% до 50%. Дури и масовните протерувања извршени помеѓу 1912 и 1928 година се базираа строго на религија и „црковна припадност“, а НЕ на етнички групи.

За време на Втората балканска војна, Грција започна масовна програма за денационализација за искоренување на сè што е Македонско, која започна со етничко чистење на цели градови и села во Јужна Централна Македонија (Кукуш, Дојран, ДемирХисар и Серес).

Криминалните активности извршени од страна на освојувачките грчки, српски и бугарски армии беа доведени до светско внимание, што ја поттикна Комисијата за фондација Карнеги да спроведе истрага.

Иако сите три држави, Грција, Бугарија и Србија, извршија злосторства против македонскиот народ за време на Балканските војни во 1912 и 1913 година, за наша цел овде ќе се фокусирам само на Грците.

Комисијата на Карнегиевата фондација беше испратена од Париз на 2 август 1913 година, кратко пред крајот на Втората балканска војна и се врати во Париз речиси осум недели подоцна, на 28 септември. И покрај противењето од грчката влада, комисијата пристигна на време за да биде сведок на поголемиот дел од последиците од војната и да ги евидентира повеќето сведоштва додека тие сè уште беа свежи во умовите на луѓето. Наодите на комисијата беа собрани и објавени во 1914 година.

Во изјава од 22 февруари 1914 година, вршителот на должноста директор на Фондацијата Карнеги, Николас Мареј Батлер, рече: „Околностите што ги придружуваа Балканските војни од 1912 и 1913 година беа од таков карактер што го насочија вниманието на цивилизираниот свет кон нив. Конфликтните извештаи за тоа што всушност се случило пред и за време на овие војни, заедно со постојаните гласини честопати поткрепени со специфични и детални изјави за кршење на законите на војувањето од страна на неколкуте борци, го направија важно да се направи непристрасно и исцрпно испитување на целата оваа епизода во современата историја. Целта на таквото непристрасно испитување од страна на независен орган беше да се информира јавното мислење и да се разјасни што е или може да биде вклучено во меѓународна војна што се води во современи услови. Ако умовите на луѓето можат да се оддалечат дури и за кратко време од страста, од расниот антагонизам и од националното возвишување кон размислување за индивидуалните и националните загуби поради војната и за шокантните ужаси што ги подразбира модерното војување, чекор и во никој случај краток... еден, ќе биде насочен кон замена на силата со правда во решавањето на меѓународните разлики.

Со овој мотив и за оваа цел, Одделот за односи и образование на Карнегиевата фондација за меѓународен мир во јули 1913 година формираше Меѓународна истражна комисија за да ги проучи неодамнешните балкански војни и да ги посети вистинските места каде што се воделе борбите и територијата што била опустошена. Претседателството на оваа Меѓународна истражна комисија му беше доверено на Баронот д’Естурнел де Констант, сенатор на Франција, кој ја претставуваше својата земја на Првата и Втората хашка конференција од 1899 и 1907 година, и кој како претседател на Фондаторот на Меѓународното помирување, работеше толку долго и толку ефикасно за да ги доведе различните нации во светот во поблиски и посочувствителни односи. Со Баронот д’Естурнел де Констант беа здружени луѓе од највисок ранг, кои претставуваа различни националности, кои беа во можност да донесат големо искуство и широка симпатија во оваа важна задача.

Резултатот од работата на Меѓународната истражна комисија е содржан во следниот извештај. Ова Извештајот, кој е напишан без предрасуди и без пристрасност, со почит се препорачува на вниманието на владите, луѓето и печатот на цивилизираниот свет. На оние кои толку великодушно учествуваа во неговата подготовка како членови на Меѓународната комисија за истрага, попечителите на Карнегиевата фондација за меѓународен мир им изразуваат благодарност.“ (Предговор) Џорџ Ф. Кенан. „Другите балкански војни“

Комисијата извести дека злосторствата извршени од грчката армија во Кукуш се случиле на 4 јули 1913 година. Градот бил процутена заедница од 13.000 луѓе, центар на област исклучиво словенски јазик која грчката армија ја окупирала и ја изгорела до темел.

Европските набљудувачи потврдија дека грчките војници ги иселувале станарите од нивните домови, кои потоа ги ограбиле и изгореле. Се проценува дека само во Кукуш грчката армија изгорела четириесет села и 4.725 куќи. Извештајот на комисијата ги дава имињата на изгорените села и соодветниот број на куќи во секое од нив што биле уништени.

Комисијата беше информирана и им беа дадени имињата на седумдесет и четири лица, претежно жени и единаесет деца, кои беа убиени од грчките војници. Се проценува дека повеќе од 100.000 Македонци станале бегалци и избегале од градот. Не беа дадени никакви информации за нивните загуби на живот и имот.

На 6 јули 1913 година, приближно четири илјади бегалци кои се обидувале да избегаат, случајно наишле на триста грчки коњаници. За жал, по нивното предавање, Грците избрале шеесет мажи и ги однеле во блиската шума и ги убиле. Очевидци изјавиле дека следниот ден грчки војници биле видени како бесно убиваат, силуваат и ограбуваат луѓе.

Комисијата не можела да го утврди точниот број на бегалци убиени од грчката армија на лице место, но според сведоците, бројот бил не помалку од 365 лица.

Продолжува наредна среда

Ристо Стефов